دل نوشته های من که دیگر من هم نیستم

آری اینچنین می شکند اوج غرور انسانیت آری انگونه می شکند بازی زیبای کودکانه , چشم های معصوم, لبهای پاک و سرانجام احساس آدمیت .... و اماچشمها اشکهایی که جاری می شوند آری بازی زندگیست آری ... باور نمی کردم روزی گونه هایم به خاطر چشمان پسرکی تنها و غمگین خیس شود گمان می کردم سنگم سنگی بی احساس اما امشب..... زمانی که صدایش به خاطر بغزی که در گلو داشت سنگین شده بود و پاهایش به خاطر احساس آزادی که نوشیده بود توان راه رفتن نداشت آری اینگونه می شکنند انسانها و هر باره به زیر بار سنگین ملامت های خود له می شوند .... نه این مضحک نیست, دردیست سنگین چگونه باور کنم ... چگونه .... ای انسان نماها ببینید اشکهای پسرکی که در اوج تنهایی بارها و بارها از درون مرده است آری بیبینید این شکست است آری ببینید. و اما اشکها نمی توانم باور کنم نه این دنیایی که روزی دم از آن می زدم نیست آری حق با اوست دنیای حقیقی جایی دگر است....

آسمان آبیست من دیگر تاریک نیستم تمامی دانه های سفید برف مرا همراهی می کنند آری دیگر تنها نیستم 1 سال درون تاریکی می درخشیدم و در اوج تنهایی افسوس می خوردم ..... و حالا تازه فهمیدم در سیاهی کسی نیست که با تو همراه شوند اما در سپیدی مطلق همه با تواند تتهاترین لحظات , در سپیدی لحظه ای است که دانه ها ی ریز برف با تو همراه خواهند شد و تو را هرگز تنها نمی گذارند ....افسوس که سالها در تاریکی مطلق به دنبال سپیدی می گشتم در حالی که هرگز به سمت سپیدی حرکت نمی کردم . تنها یک لبخند یک لبخند مرا از تاریکی مطلق به سوی سپیدی برد حال دیگر آزادم در میان برف های زیبای پاییزی و به انتظار زمستان خواهم نشست تا بیاید و برای همیشه با من همراه شود آری زمستان اوج احساس خدا ,  در حالی که زیر برف ها قدم می زنی دست های خدا رو حس خواهی کرد که با دانه های مهربان برف صورتت را نوازش می کند ,به آسمان نگاه کن می بینی؟آری تو داری پرواز می کنی این برف ها نیستند که به سمت تو می آند بلکه این تو هستی که به سمت آنها پرواز می کنی و این یعنی عشق چیزی که سالها به دنبال او بودم , سوختن در زیر برف آه که چه زیباست دیگر تنها نیستم دنیا از آن من است آری آسمان برای من است بالهایم برای من است و این احساس قشنگ و برفهایی که رو زمین می نشینند تا به تو بگویند تا آخرین نفس با تو خواهیم بود و اما عشق....

صدایی می گوید چرا اینها خود تو هستی از تاریکی فرار می کنی در حالی که خودت اوج تاریکی هستی دیگر خودم را باخته ام آری دوباره پاییز آمد اما چرا..... در حالی که منتظر دیدن پاییز ی دیگر نبودم چرا دوباره پاییز را دیدم من دیگر تحمل گریه ی باران را ندارم من دیگر تحمل شنیدن صدای شکستن برگ ها را ندارم چرا باز من چرا..... می دانم غرق گناهم برای همین دیگر نوشته هایم روحی ندارد کاش به جای از دادن روح نوشته هایم روح خودم را از دست می دادم تا شاید آسوده می شدم از دیدن آنهمه تاریکی در اوج نور خدای من این همه اندیشه ی زیبا این پایان تلخ تنهایی .... چی چیز را می خواهی به من ثابت کنی که باز در آخر هر قصه من می مانم تاریکی شب و اشکهایی که دیگر جایی برای باریدن ندارند چرا از هر داستان زیبایی آخر به تاریکی خودم می رسم شاید این خوده منم که به آینه می رسم فکر می کنم که خود منم ..... نمی دانم دیگر نمی دانم باز همان صدای نا آشنا مرا به نوشتن دعوت می کند که نا خودآگاه شروع به نوشتن می کنم درحالی که می گفتم دیگر نمی نویسم آه آفسوس که دیگر این قلبم نیست که می نویسد دیگر دستهایم می نویسندو چشمهایم باز خوانی می کنند باورم نمی شه....... نه آینه تو دروغ می گویی این من نیستم

آری من هنوز زنده ام اما افسوس که بار دیگر دنیای زیبایم را باختم این همان فریاد کودک تنهایست که می گرید از درد بی دردی آری بار دیگر با سکوت همراه شدم و دوباره به انتظار پاییزی دیگر خواهم نشست شاید بار دیگر دریا شدم آه..... افسوس که هستم اما با حروفی بی صدا فریاد می زنم ....آری سکوت , سکوت و باز هم سکوت ........ اما هنوز هستم و این نوشته هایمند که در تنهایی شب مرا به آغوش بی صدای خود می کشند ..... می نویسم شاید که روزی نو دگر بغضی بشکند با من حال این منم ونوشته هایم  و خدای خود و دیگر هیچ و بازم هیج.............

در خاکم و بی مزارم من     عاشقم اما بی صدایم من

AloneDream-Boy

در درونم چیزی فریاد می کند آری من تو را می خوانم آری من تو را می خواهم اما چگونه آه وای بر من چگونه در این ظلمت باطل تو را می خوانم اما هرگز به تو نرسیده ام آه سکوت ستارگان مرا به یاد پاییز طلایی می اندازد زمانی که در تنهای وجودم از خود تمنای ماندن می کردم در حالی که بی هیچ هدفی در سایه ها فراموش می شدم بر چشمهای آینه می نگرم آیا انها از آن من هستند پس چرا دیگر بی من هستند خداوندا به که گویم راز این دل چگونه به خود آیم زمانی که دیگر من هم نیستم چگونه گویم هیچ نبیند دردم هیچ نخواند قلبم

پس تو با من باش که بی تو  هیچم     در سکوت و تنگنای غم به خود می پیچم

ای تو تمام دنیای تنهای من        ای تو روزگار تلخ و شیرین من

مرا رخصت پرواز ده      ای که تویی روزی ده

دیوانه ی راز  وجود خودم      در تنگنای دل بی خود شده از خودم

Dream-Boy

DreamBoy

در پشت پلک هایت دنیای دیگریست شهری را خواهی دید به آنجا پروازکن همه چیز زیباست انسان های زیبا وخندان آری آنها را می شناسی چهره ی بعضی ها بسیار واضح آن ها دقیقآ همان کسانی هستند که تو دوستشان می داری با آن ها گرم سخن گفتن می شوی و

 اندکی بعد دو باره به پرواز در می آیی از دور شهر دیگر را میبینی نزدیک و نزدیک تر می شوی شهر تاریک غم زده ایت انسانها همه با چهره های زشت وخشمگین به تو می نگرند آنها را نیز می شناسی تو  انقدر از این افراد متنفری که حتی حاضر نیستی لحظه ای با آنها هم سخن شوی و

 در بالای سرت نوری میبینی فرشته ای زیبا که با بالهای سفیدو و ظریف خود تو را می خواند به سمت او به پرواز در می آیی از او سوال خواهی کرد

-اینهاکیستند؟

فرشته: اینها آدم های هستند که تو در قلبت داری

-پس چرا بعضی اینگونه بد خو و بعضی دیگر اینچنان زیباو خوش سخن هستنند

{فرشته لبخند میزند}:اینها بر طبق اون تصویری هستند که تو نسبت به آنها در ذهن داری بعضی ها را در درونت خوب می پنداری و بعضی دیگر را بد می پنداری 

و ادامه می دهد : شما انسان ها هم همانگونه در جهنم و بهشت جای خواهید گرفت که خودتان به خودتان چگونه نگاه کنید پس از همین الان جای خودت را می دانی

چشمهایت را باز خواهی کرد ولی جو دیگر خواهی دید

همه چیز به نوع نگاه ما بر می گردد مهم این است که شما چگونه می نگرید پس بیاید به گفته ی سهراب عمل کنیم چشمهایمان را بشویم و جور دیگری بنگریم

DreamBoy

روز ها فکرمن این است و همه شب سخنم          که چرا غافل از احوال دل خویشتنم

از کجا آمده ام آمدنم بهر چه بود                          به کجا می روم آخر ,ننمایی وطنم

ولی همیشه در پی این باش که او را دوست داشته باشی حتمآ تا حالا فهمیده ای که او کیست او :

کسی است  که همیشه لبخند می زند او همیشه بدیهایت را می بیند اما هیچ وقت  با بدی به تو اخم نمی کند همیشه به تو لبخند می زند می توانی همه جا ببینیش حتی درون خودت

DreamBoy

پرواز کن از او در خواست کن 

DreamBoy

حتی در گریه هایم لبخند می زنم همه می پرسند این چه حکم است که این چنین با چشمان خیست می خندی هیچ پاسخی نخواهم داد کاش می دانستید که تمام دنیا در همین لبخند بچه گانه ام خلاصه شده است اری به من و به لبخندم بخندید که هرگز نخواهید فهمید

DreamBoy